نام: | |
ايميل: | |
در پهنه ي جهان
انسان براي کشتن انسان
تا جبهه مي رود
انسان براي کشتن انسان
تشويق مي شود
در جبهه هاي جنگ
کشتار مي کنند
يا کشته مي شوند
تابوت صدهزار جوان را
پيران داغدار
با چشم اشکبار
بر دوش مي کشند
در خاک مي نهند
آنگاه کودکان را
تعليم مي دهند :
يک شاخه از درخت نبايست بشکنند !
شب را نوشيده ام
و بر اين شاخه هاي شکسته مي گريم.
مرا تنها گذار
اي چشم تبدار سرگردان !
مرا با رنج بودن تنها گذار.
مگذار خواب وجودم را پر پر کنم.
مگذار از بالش تاريک تنهايي سر بردارم
و به دامن بي تار و پود روياها بياويزم.
سپيدي هاي فريب
روي ستون هاي بي سايه رجز مي خوانند.
طلسم شکسته خوابم را بنگر
بيهوده به زنجير مرواريد چشم آويخته.
او را بگو
تپش جهنمي مست !
او را بگو: نسيم سياه چشمانت را نوشيده ام.
نوشيده ام که پيوسته بي آرامم.
جهنم سرگردان!
مرا تنها گذار.
اي ستاره ها که بر فراز آسمان
با نگاه خود اشاره گر نشسته ايد
اي ستاره ها که از وراي ابرها
بر جهان ما نظاره گر نشسته ايد
آري اين منم که در دل سکوت شب
نامه هاي عاشقانه پاره مي کنم
اي ستاره ها اگر به من مدد کنيد
دامن از غمش پر از ستاره مي کنم
با دلي که بويي از وفا نبرده است
جور بي کرانه و بهانه خوشتر است
در کنار اين مصاحبان خود پسند
ناز و عشوه هاي زيرکانه خوشتر است
اي ستاره ها چه شد که در نگاه من
ديگر آن نشاط و نغمه و ترانه مرد
اي ستاره ها چه شد که بر لبان او
آخر آن نواي گرم عاشقانه مرد
جام باده سرنگون و بسترم تهي
سر نهاده ام به روي نامه هاي او
سر نهاده ام که در ميان اين سطور
جست و جو کنم نشاني از وفاي او
اي ستاره ها مگر شما هم آگهيد
از دورويي و جفاي ساکنان خاک
کاين چنين به قلب آسمان نهان شديد
اي ستاره ها ، ستاره هاي خوب و پاک
من که پشت پا زدم به هر چه هست و نيست
تا که کام او ز عشق خود روا کنم
لعنت خدا به من اگر به جز جفا
زين سپس به عاشقان با وفا کنم
اي ستاره ها که همچو قطره هاي اشک
سر به دامن سياه شب نهاده ايد
اي ستاره ها کز آن جهان جاودان
روزني به سوي اين جهان گشاده ايد
رفته است و مهرش از دلم نمي رود
اي ستاره ها ، چه شد که او مرا نخواست ؟
اي ستاره ها ، ستاره ها ، ستاره ها !
پس ديار عاشقان جاودان کجاست ؟!