نام: | |
ايميل: | |
روي تخته سنگي نوشته شده بود:اگر جواني عاشق شد چه کند؟ من هم زير آن نوشتم:بايد صبر کند براي بار دوم که از آنجا گذر کردم زير نوشته ي من کسي نوشته بود:اگر صبر نداشته باشد چه کند؟من هم با بي حوصلگي
نوشتم:بميرد بهتراست براي بار سوم که از آنجا عبور مي کردم.انتظار داشتم زير نوشته من نوشته اي باشد.اما زير تخته سنگ جواني را مرده يافتم.
« نظر يادتون نره ! 
»
اين شعر توسط يک بچه آفريقايي نوشته شده و استدلال شگفت انگيزي داره : وقتي به دنيا ميام، سياهم، وقتي بزرگ ميشم، سياهم، وقتي ميرم زير آفتاب، سياهم، وقتي مي ترسم، سياهم، وقتي مريض ميشم، سياهم، وقتي مي ميرم، هنوزم سياهم... و تو، آدم سفيد، وقتي به دنيا مياي، صورتي اي، وقتي بزرگ ميشي، سفيدي، وقتي ميري زير آفتاب، قرمزي، وقتي سردت ميشه، آبي اي، وقتي مي ترسي، زردي، وقتي مريض ميشي، سبزي، و وقتي مي ميري، خاکستري اي... و تو به من ميگي رنگين پوست؟؟
روزي
خواهم آمد ، و پيامي خواهم آورد .
در رگ ها ، نور خواهم ريخت .
و صدا خواهم در داد : اي سبدهاتان پر خواب ! سيب آوردم ، سيب سرخ خورشيد .
خواهم آمد ، گل ياسي به گدا خواهم داد .
زن زيباي جذامي را ، گوشواري ديگر خواهم بخشيد .
کور را خواهم گفت : چه تماشا دارد باغ !
دوره گردي خواهم شد ، کوچه ها را خواهم گشت ، جار خواهم زد : آي شبنم
شبنم
شبنم .
رههگذاري خواهد گفت : راستي را ، شب تاريکي است ، کهکشاني خواهم دادش .
روي پل دخترکي بي پاست ، دب اکبر را بر گردن او خواهم آويخت .
هرچه دشنام ، از لب ها خواهم بر چيد .
هرچه ديوار ، از جا خواهم برکند .
رهزنان را خواهم گفت : کارواني خواهد آمد بارش لبخند !
ابر را ، پاره خواهم کرد .
من گره خواهم زد ، چشمان را با خورشيد ، دل ها را با عشق ، سايه ها را با آب ، شاخه ها را با باد !
و به هم خواهم پيوست ، خواب کودک را با زمزمه ي زنجره ها .
بادبادک ها ، به هوا خواهم برد .
گلدان ها ، آب خواهم داد .
خواهم آمد ، پيش اسبان ، گاوان ، علف سبز نوازش خواهم ريخت .
مادياني تشنه ، سطل شبنم را خواهم آورد .
خر فرتوتي در راه ، من مگس هايش را خواهم زد !
خواهم آمد سر هر ديواري ، ميخکي خواهم کاشت .
پاي هر پنجره اي ، شعري خواهم خواند .
هر کلاغي را ، کاجي خواهم داد .
مار را خواهم گفت : چه شکوهي دارد غوک !
آشتي خواهم داد .
آشنا خواهم کرد .
راه خواهم رفت .
نور خواهم خورد .
دوست خواهم داشت !
« سهراب سپهري »